من كان باذلاً فینا مهجته، و موطناً على لقاء الله نفسه، فلیرحل معنا
امام حسين(عليه السلام) به خاطر ترسي که از دشمن داشت، نتوانست حج را به جا آورد و نيت خود را به عمره مفرده تبديل کرد و پس از اتمام اعمال عمره، مکه را به سوي عراق ترک نمود.
وقتي امام حسين(عليه السلام) تصميم گرفت به عراق برود، خانه خدا را طواف کرد و ميان صفا و مروه سعي نمود و از احرام خود خارج شد و آن را عمره قرار داد (تبديل نيت به عمره مفرده) زيرا به خاطر دستگير شدن در بين مناسک نمي توانست اعمال حج را به پايان برساند. چون مي خواستند او را دستگير کنند و نزد يزيد بن معاويه ببرند. از اين روي امام(عليه السلام) با خانواده خود و شيعيان همراهش از مکه خارج شدند.
۲- در کتاب آه (ترجمه نفس المهموم شیخ عباس قمی، صص 116 و117) آمده است:
امام حسین(ع) [پیش از خروج از مکه] این خطبه را خواندند:
«سپاس خداوند راست.
آن چه او خواهد، همان شود.
هیچ کس را قوت بر کاری نیست، مگر به اعانتِ او.
و درودِ خداوند بر رسولِ او باد.
مرگ بر فرزندانِ آدم چنان بسته است
که گردنبند بر گردنِ دخترِ جوان.
و چه سخت آرزومندم به صحبتِ اسلافِ خود
چنان که یعقوب مشتاق یوسف بود.
و برای من برگزیده و پسندیده گشت زمینی
که پیکرِ من در آن افکنده شود.
باید بدان زمین برسم.
و گویی من می بینم بند بندِ مرا گرگانِ بیابانها از یکدیگر جدا می کنند
میان «نواویس» و «کربلا»
و شکم های تهی و انبان های گرسنه ی خود را بدان انباشته و پر می سازند.
گریزی نیست از آن روزی که به قلمِ قضا نوشته شده است.
هر چه خدای پسندد،
پسندِ ما خاندانِ رسالت همان است.
شکیبایی نماییم بر بلای او
که او مزدِ صابران را تمام عطا کند.
قرابتِ رسول
که به منزلتِ پودِ جامه با آن حضرت به هم پیوسته اند
از وی جدا نمانند،
بلکه در بهشت برای او فراهم گردند
و چشمِ پیغمبر بدان ها روشن شود
و خدای وعده ی خود را راست گرداند.
هر کس خواهد جانِ خویش را در راهِ ما دربازد
و خود را برای لقای پروردگارِ خود آماده بیند،
با ما بیرون آید
که من بامدادان روانه شوم، ان شاءالله تعالی.
(من كان باذلاً فینا مهجته، و موطناً على لقاء الله نفسه، فلیرحل معنا، فإننی راحلٌ مصبحاً إن شاء الله)»
حسین همراهانِ خود را بخواند و هر یک را ده دینار داد، با شتری که بار و توشه ی آنها را بر دارد. و با او هشتاد و دو تن بود از شیعیان و دوستان و بستگان و اهل بیت.
مقام معظم رهبري (دامت برکاته):